Jongensmoeder | Mama & Baby

Wanneer ik vroeger aan kinderen dacht, dacht ik voornamelijk na over zoons. Ik heb altijd al gedacht dat ik een jongensmoeder zou worden. Omdat  ik vroeger al de wat stoerdere was , vergeleken met mijn zus.  Ik was een echte tomboy en  dus zag ik mijzelf meer als een jongensmoeder..

Tuurlijk dit is wel erg makkelijk ge zegd en een meid zou echt niet minder welkom zijn. (In de laatste maanden van mijn zwangerschap wilde ik zelfs liever een dochter.)   Maar ik voelde mezelf altijd  wel echt meer een jongensmoeder. Ik was vroeger best stoer voor een meisje; ik droeg mijn pet dan ook achterstevoren op mijn hoofd en vond in bomen klimmen, het einde!

Ook Lego was een groot favoriet, maar daarnaast kon ik me ook uren vermaken met de Barbies.  Dus m’n ouders hebben zich nooit zorgen hoeven te maken daarom. Maar vergeleken met mijn zus was ik wel minder een meisje-meisje. Ik vond niks eng en vond achtbanen het einde. Daarom droomde ik over zoons, over voetballen met ze en samen met de Lego spelen.

Op het einde van mijn zwangerschap heb ik wel even gedacht dat ik toch liever een meid zou willen. Ik ben opgegroeid met alleen een zus en mijn zus had een dochter (nu inmiddels 2 van die mooie meiden) dus ik wist niet beter dan meiden en zussen. Ik vond het zo raar dat er een piemel in mijn buik groeide en kon me dan ook niet voorstellen hoe dat er zo klein zou uitzien! 😉

Hoe leuk het ook is om een  jongensmoeder te zijn, ik vind er één groot nadeel aanzitten en daar kan ik soms uren over peinzen. Ik zie het eigenlijk bij iedereen in mijn omgeving: wanneer een jongen verkering krijgt met een meisje dan wordt er op een zeker moment toch meer getrokken naar de familie van het meisje. Ik zie het ook in ons gezin, zoals ik al zei ben ik samen met mijn zus en zowel zij als ik komen een stuk meer bij mijn ouders als bij onze schoonouders. We hebben het hier best vaak over, ook met de jongens, zij hebben er gewoon niet zulke behoefte aan en vinden het best zo. Ik vrees soms wel dat  Mason dat straks ook heeft, maar aan de andere kan denk ik dat het ook aan de opvoeding ligt en  kan er  ook nog zoveel gebeuren waardoor mijn piekeren onzin zou  kunnen blijken achteraf.

Maar die gedachten gaan dus wel eens door mijn hoofd. Gelukkig duurt het nog hééél lang voordat het zover is en ook dan komt het wel weer goed maar ik denk dat iedere moeder wel eens zulke gedachtes naar boven voelt komen.

Ik loop vast nog tegen dingen aan  wanneer Mason ouder is, zoals dat jongens andere humor hebben (nu heb ik een geluk dat ik ook wel van harde en platte humor hou)  dat stoeien tot de eerste levensbehoeften gaat behoren (daar ben ik ook niet misselijk van) en ziet hij vast minder gevaar (dat wordt dus oppassen wanneer hij gaat klimmen en klauteren). Maar voor de rest kijk ik er echt naar uit dat hij steeds meer zijn eigen ik gaat worden en dus (hoogst waarschijnlijk) ook steeds meer een kleine ondeugd. Want als hij op zijn moeder gaat lijken, dan wordt het een grote boef!

Hebben  jullie ook soms van die gedachte over de toekomst, wat behoort tot het geslacht van jullie kindje?  

Willen jullie niks meer van Robust-Posch missen volg  dan ook op Instagram, Facebook en Twitter!

One thought on “Jongensmoeder | Mama & Baby

  1. Ik heb mezelf altijd een jongens mama gevonden en moest dus even schakelen toen we rond de 16e week hoorde dat het een meisje zou zijn. Vier weken later bleek het tóch een jongen en die ligt dus nu ook heerlijk te slapen in ons huis. Ik vind het erg leuk, maar stiekem hoop ik toch dat de volgende een meisje is, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *