De eerste 2 weken als moeder waren verschrikkelijk.. | Persoonlijk & Mama

Zo dat is duidelijke taal.. Nee echt de eerste 2 weken nadat Mason geboren was heb ik me meerdere malen afgevraagd waar ik aan begonnen was en of er een weg terug was.. Mentaal en fysiek zat ik er gewoon echt doorheen, punt. Ik had van tevoren nooit kunnen bedenken hoe ik me in deze eerste weken zou voelen..

De eerste paar dagen na mijn bevalling was bewegen erg moeilijk, het is natuurlijk niet niks een bevalling maar dat ik me zo verrot zou voelen, nee joh, dat zou mij niet overkomen. Net zoals ik me had voorgenomen dat die jankdag (ongeveer 4e dag na de bevalling) mij ook voorbij zou gaan.  Hmhm, wat blijkt hoe harder je er tegen verzet hoe harder die later komt. Ooh ja, terug komen op het feit dat bewegen erg pijnlijk was, denk je dat ik daar aan toegaf? Nee joh! Toen de kraamverzorgster tegen me zei, de dag na de bevalling, dat ik vandaag maar een dagje in bed moest blijven, stond ik een uur later onder de douche, kijk mij eens sterk zijn en een doorzettingsvermogen hebben! Tjah, aan wie moet je jezelf bewijzen? Naarmate de dagen verstreken ging bewegen steeds een stukje beter en werd het steeds minder pijnlijk. Gelukkig hadden we hele goede kraamhulp en vriendlief deed echt alles met Mason, waardoor ik soms kon ademen.

Als ik terugkijk op deze eerste 2 weken, weet ik nu dat het aan het geven van borstvoeding lag. We hadden van tevoren besloten om het te proberen (ik heb een borstverkleining gehad, 6 jaar geleden en daardoor kon het zijn dat het niet zou gaan lukken) en wanneer het niet zou lukken, zou dat geen ramp zijn. Hmhm, helaas als Lieke wat in haar hoofd haalt is er geen weg terug! Helaas liep de borstvoeding niet zo goed als gehoopt, ik weet nog dat hij, volgens mij, op de 2e dag in één dag 10% was afgevallen. Goed, dit was echt een dieptepunt voor mij; om de drie uur voeden betekende bij ons; verschonen, voeden, kolven, na-voeden met bv en na-voeden met flesvoeding. (ik maakte niet genoeg voeding aan voor onze hongerige aapje) en dus duurde dit hele riedeltje bij ons ongeveer 2 uur, dus na een uur moesten we hem weer gaan halen voor de volgende voeding. Het koste zoveel energie en tijd en als het dan ook niet beloond word, maar je erachter komt dat je zoon alleen maar afvalt, zoveel op 1 dag. Dan vraag je jezelf af waarom je het nog doet..

Maar stoppen? Nee, geen denken aan, ik moet en zal BV geven. Dat is toch het aller-beste voor je kind? Dan wil ik dat mijn kind geven! Gek eigenlijk, aan het begin van mijn zwangerschap heb ik meerdere malen geroepen dat ik geen BV wilden gaan geven, dat gelurk aan mijn tieten. Dit was, denk ik, ook wel een bescherming naar mezelf toe, omdat er een grote kans was dat het niet zou gaan lukken. Maar naarmate de zwangerschap vorderde leek het me heel fijn om dit wel te kunnen doen en ineens leek het me het mooiste wat er was om je bloed-eigen kind iets te geven wat alleen jij hem kan geven. Daarom hebben we dus op een gegeven moment besloten om er wel voor te gaan.

Zo modderde we nog een week aan, gelukkig kwam Mason wel aan, maar we moesten hem bij blijven voeden, helaas. De eerste week voedde ik ook steeds op bed in onze slaapkamer, met de gordijnen dicht, zat ik daar 2 uur lang, even een uurtje naar beneden en dan ging ik weer naar boven. Dit voelde heel erg opgesloten, gelukkig merkte Melvin dit aan me en besloot hij dat we gewoon lekker beneden gingen voeden op de bank, voor de tv. Zo had ik nog wat afleiding en had ik niet het idee dat ik Bertha de melk-koe was.

Heb ik al verteld dat het echt enorm pijn deed? Serieus ik dacht dat hij mijn tepels eraf trok, het was een onbeschrijfelijke pijn. BV geven deed meer pijn dan de bevalling zelf. Echt waar, steeds werd er tegen me gezegd dat het steeds minder pijn zou gaan doen maar dit gebeurde maar niet..Dus genieten van het moment als hij bij me lag, kon ik niet. Ik weet zelfs nog een keer, volgens mij in de tweede week midden in de nacht, wilde hij niet aanleggen (dit gebeurde wel vaker, maar na een paar pogingen lukte het altijd wel) Dit keer lukte het echter echt niet, het was zo frustrerend, zo frustrerend dat ik zelfs boos werd op mijn eigen zoon van een paar dagen oud. Gelukkig bedacht ik me in de volgende seconde dat zo klein ventje daar echt niks aan kan doen.

Ik durfde gewoon niet naar buiten, keek altijd op de klok en had echt het idee dat ik niet kon ademen. Na verschillende gesprekken met Melvin en mijn moeder, heb ik na 2 weken de knoop doorgehakt en besloten om er mee te kappen. Ik was kapot, op en zat er serieus helemaal doorheen. Dit leek mij ook niet de bedoeling van het geven van BV, het is dan misschien wel het beste voor je kind, maar is het niet minstens zo belangrijk dat de moeder gelukkig is en kan genieten van haar kind. Ik vond de beslissing echt heel moeilijk en heb er dan ook echt een paar tranen om gelaten, maar het was wel een opluchting, ik kon weer ademen! Na 10 dagen afkolven om te zorgen dat ik geen ontstekingen kreeg, was ik dan echt helemaal klaar ermee.

Of ik het een volgende keer (als er weer een baby komt) weer zou proberen, weet ik niet. Ik zeg niet per definitie nee, ik heb namelijk ook contact gehad met een lactatiedeskundige en die zei dat als ik vanaf het begin met haar aan de slag was gegaan er een grotere kans was dat het wel was gelukt. Ook omdat ik weet wat ik nu kan verwachten van de bevalling zelf en de dagen erna, hoop ik dat ik dan wel de energie heb om het weer te proberen. Want ja, ik ben ik en ik hoor graag dat ik een doorzetter ben.. Nu is het volop genieten van de kleine, eigenlijk al nadat ik was gestopt met BV, ik wist dus gelukkig waar het aan lag en ben blij dat ik die keuze heb gemaakt. Echt het is een heerlijke vent en ik geniet elke dag van hem!

Vonden jullie de kraamtijd ook zo zwaar? Had jij ook het idee dat je leven op z’n kop stond?

Willen jullie niks meer van Robust-Posch missen volg  dan ook op Instagram, Facebook en Twitter!

 

 

9 thoughts on “De eerste 2 weken als moeder waren verschrikkelijk.. | Persoonlijk & Mama

  1. Nou echt supergoed dat je zo doorgezet hebt hoor! Het lijkt me behoorlijk rot om je te beseffen dat het na al die moeite niet gaat lukken. Maar soms het het beste voor je kind, ook gewoon doen wat het beste is voor jezelf!

  2. Heel erg herkenbaar. Bij de eerste had ik ook enorm veel pijn met voeden. Kloven, borstontsteking en een en al ellende. Vond het zo moeilijk om er gewoon mee te stoppen. En bij de tweede had ik ook geroepen dat als het niet ging ik er gewoon mee zou stoppen, dit keer ging de borstvoeding een stuk beter maar het bleek een erg hongerige baby die het liefst 24/7 wilde drinken. Ik voelde me toen ook echt een melkkoe haha. Helaas vond in stoppen weer net zo moeilijk, een en al schuldgevoelens. Uiteindelijk is alles goed gekomen en zijn ze prima opgegroeid met flesvoeding. Mooi dat je dit deelt! Liefs

  3. Ik kwam via via op jouw blog terecht! (super leuk!) hoewel ik dit beter niet had kunnen lezen aangezien ik ieder moment kan bevallen, haha 😉
    Doordat ik medicatie gebruik mag ik geen borstvoeding geven en ik heb zojuist een donormoeder gevonden! Wellicht is dit ook iets voor jou? http://www.donornetwerk.nl je kunt een kijkje nemen als wil.

    Ik ga even verder neuzen ^^

  4. Wie weet gaat het een tweede keer wel beter. Mijn eerste was een ramp met BV. Tweede vond het prima. Nu met derde dochter die 3 daagjes oud is, gaat het ook goed. Ja het doet pijn. Lactatiekundige heeft er al naar gekeken en kan niks raars zien. Blijkbaar heb ik gevoelige tepels. Dus smeer me suf met Purelan, neem paracetamol probeer niet teveel na te denken over de stuwing. Het is even doorzetten maar ik zie het wel. Elke dag is er een die neemt niemand je meer af.

  5. Wat goed dat je hier zo open over bent en dit wil delen met andere mama’s (to-be). Jammer dat BV ondanks dat je het graag wilde toch niet is gelukt, maar goed dat je uiteindelijk wel zelf de beslissing heb genomen om – omdat dit voor zowel jou als de kleine het beste was – ermee te stoppen. En wie weet gaat ’t met de tweede wel een stuk beter, je weet immers maar nooit :-)!!

  6. Wat ben je een bikkel! Je hebt het echt tot het uiterste geprobeerd, petje af! Je bent gelukkig echt niet de enige waarbij het niet zo soepel ging. Ik wilde ook BV geven maar mijn kiddo zoog zó ontiegelijk hard dat alles openscheurde. Mega pijnlijk en idd pijnlijker dan de bevalling. Dat iedereen zegt: “geniet maar lekker van je kraamtijd”, vond ik ook zo apart. Dat kon ik helemaal niet! Gelukkig na de eerste paar weken en de zegen dat hij wel een goede slaper was kwam dat roze (blauwe) wolkje toch 🙂
    – X Marloes

  7. Wow, prachtig. Ik vind het heel moedig dat je dit durft te delen. Zelf ben ik er ook een voorstander van om ook de minder mooie kanten van het moederschap naar buiten te brengen. Veel jonge moeders hebben een totaal onrealistische en veel te rooskleurige voorstelling van het moederschap en dan kom je je zelf echt lelijk tegen.

  8. Pittig verhaal, hetgeen waar ik zelf ook bang voor was, maar wel de borstvoeding het voordeel van de twijfel heb gegeven. Het viel bij mij allemaal reuze mee, en de twijfels of het iets voor mij zou zijn waren weg, want ik vind de borstvoeding geweldig en ook al kost het mij meer moeite omdat ik de enige ben die hem eten kan geven, ik ben er zo blij mee. En het kan een volgende keer ook weer helemaal anders zijn. Ik denk ook dat ik er helemaal doorheen had gezeten als het niks voor me was, of als het te veel energie zou vreten en dan kun je maar één ding doen en dat is om ook voor jezelf te kiezen. Blije mama = blije baby.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *